13 Mart 2013 Çarşamba

Bu aralar...

fotoğraf alıntıdır

Son zamanlarda hiç olmadığım kadar stresliyim, her an ağlayabilirim modundayım. Böyle zamanlarda tek istediğim şey karanlığın bir köşesinde yorganıma gömülüp uyumak oluyor. En büyük fobilerimden biri karanlık, ama kötü gün dostu gibi. Ne zaman hayattan korksam ona olan korkumu unutuyorum ve kucağında uyuyorum. Sonra düzelince karanlık korkum geri geliyor. İşte bu kadar nankörüm karanlığa karşı.

Sevmediğim insanlarla birlikte olmaktan yoruldum. İstenmediği bir ortamda en fazla ne kadar gülümseyebilir ki insan? Hayır yani dahil olmak için çabalıyorum ama bir yere kadar. Hayatlarımıza da kitaplara koyduğumuz gibi ayraç koyup ara verebilsek keşke. 

Bir de şu başımın zonklaması geçsin artık lütfen.





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...